از طرفی او با لاری ها و اتو بوس های در اختیار موسسۀ راستی حمل و نقل زوار به عتبات عالیات و حج را شروع کرد.
وی از چندی پیش با همکاری مقامات کشور توانست مدیریت کاروان حج را نیز به عهده بگیرد. او با ثبت نام از حجاج ، آنان را به عربستان می برد تا حج عمره و واجب را انجام دهند. وی این مدیریت را تا چند سال قبل از فوت به عهده داشت. جوانی، دلسوزی برای کشور، وارد شدن به حمل و نقل، فعالیت در زمینۀ حمل و نقل زائرین و حجاج به عتبات عالیات و عربستان سعودی، فعالیت در حمل و نقل بار بویژه حمل گندم به شهرتبریز، حاج بیوک را واداشت تا برای تسهیل رفت و آمد همشهریانش به تهران و بالعکس، سهامی از موسسۀ اتو سیر تبریز را خریداری نماید او اتوبوسهایی را به آن موسسه وارد نمود تا مردم با سهولت بیشتری به رفت و آمد بپردازند. او این نوع فعالیت را در زمانی شروع کرد که عده ای از مردم به شدت با رشد و گسترش اتومبیل در کشورمخالف بودند. آنها معتقد بودند که این وسیله به مراتب از افیون والکل خطرناکتر است و اظهار می داشتند سوار شدن بر وسیله ای که مغز ندارد دیوانگی است.عده ای دیگر نیز به دلیل اینکه شغل هایشان را از دست می دادند و بقولی از نان خوردن می افتادند با اتومبیل به مبارزه برخاستند. این افراد عبارت از زین سازها، نعل سازها ، کاروانسرادارها، اسب فروشی ها و...بودند.

قبل از ورود اتوبوس به جاده های ایران، در آن زمان بین سواریها و کامیون ها، اتوبوسهایی شبیه وانت وارد کشور شد که به آنها " لاری" می گفتند. این اتوبوسهای اولیه دور سیمی بودند و به کار حمل و نقل مسافر اختصاص داشتند. این لاری ها پنج تا شش خروار بار می زدند و روی بارها مسافرین را که بین 25 تا 30 نفر بودند سوار می کردند. برای اینکه برخی از این مسافرین به هنگام حرکت لاری سقوط نکنند آنها را طناب پیچ می کردند که درآن زمان به مسافرینی که داخل لاری سوار بودند "تالاری" و آنهایی را که در بیرون سوار شده بودند " طنابی" می گفتند، مسافرت با این وسیله بگونه ای بود که هنگام پیاده شدن مسافرین امکان شناسایی آنها مقدور نبود.

استفاده از وسایل نقلیه برای حمل بار و مسافر ارزان نبود ( در حدود 80 سال پیش نفر کیلومتر هر مسافر حدوداً 2 ریال بوده است) . قیمت یک دستگاه لاری در آن دوران حدود 750 تومان بوده که 70 تا 100 تومان آن بصورت پیش قسط و بقیه آن بصورت اقساط پرداخت میشد.

صفحه قبل    صفحه بعد